Η μαγεία του Άγιου Βασίλη

Αυτή την ιστορία την διάβασα σήμερα στο Τροκτικό και ομολογώ πως με συγκίνησε αφάνταστα...
Μακάρι και άλλοι να σκέφτονταν κ να έπρατταν έτσι...

"Θυμάμαι την πρώτη μου Χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με τη γιαγιά μου. Ήμουν ακόμα μικρό παιδάκι. Θυμάμαι που διέσχισα την πόλη με το ποδήλατό μου γιά να πάω να τη δω. Καθώς πηγαίναμε, η μεγαλύτερη αδερφή μου έριξε τη βόμβα: ‘’Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης’’, με κορόιδεψε. ‘’Ακόμα και οι χαζοί το ξέρουν αυτό’’.
Η γιαγιά μου δεν ήταν ποτέ υπερβολικά εκδηλωτική...
Έτρεξα σ’αυτήν επειδή ήξερα ότι θα είναι ειλικρινής μαζί μου. Ήξερα ότι η γιαγιά μου πάντα έλεγε την αλήθεια. Ήξερα επίσης ότι η αλήθεια κατέβαινε πιό εύκολα όταν την άκουγες μασουλώντας ένα από τα ‘’διάσημα’’ κουλουράκια κανέλλας της γιαγιάς. Το ήξερα πως ήταν διάσημα, διότι μου το είχε πει η γιαγιά μου. Άρα, έπρεπε να είναι αλήθεια. Η γιαγιά ήταν σπίτι, και τα κουλουράκια της ακόμα ζεστά. Καθώς έτρωγα, της τα διηγήθηκα όλα. ‘’Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης;’’, είπε περιφρονητικά. ‘’Ανοησίες! Μην το πιστεύεις αυτό! Αυτή η φήμη κυκλοφορεί χρόνια τώρα, και με νευριάζει πάρα πολύ. Τώρα, πάρε το παλτό σου, και πάμε’’. ‘’Πού; Πού θα πάμε, γιαγιά;’’, τη ρώτησα. Δεν είχα ακόμα τελειώσει το δεύτερο διάσημο κουλουράκι μου.
Το ‘’πού’’, ήταν τελικά το κατάστημα Kerby, το μόνο μαγαζί στην πόλη μας που είχε λίγο απ’όλα. Μόλις μπήκαμε μέσα, η γιαγιά μου μου έδωσε δέκα δολάρια. Ήταν αρκετά λεφτά εκείνη την εποχή. ‘’Πάρε αυτά τα λεφτά’’, μου είπε, ‘’και πήγαινε να αγοράσεις κάτι γιά κάποιον που το χρειάζεται. Εγώ θα σε περιμένω στο αυτοκίνητο’’. Γύρισε και έφυγε από το κατάστημα. Ήμουν μόνο οκτώ χρονών. Είχα πάει πολλές φορές γιά ψώνια με τη μητέρα μου, αλλά δεν είχα ποτέ ψωνίσει κάτι μόνος μου. Το κατάστημα έδειχνε μεγάλο, γεμάτο ανθρώπους που έτρεχαν να τελειώσουν τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια τους.
Γιά λίγες στιγμές απλά στεκόμουν εκεί, μπερδεμένος, με τα δέκα δολάρια στο χέρι, και αναρωτιόμουνα τι να ψωνίσω και γιά ποιόν. Σκέφτηκα αυτούς που ήξερα: Την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τους γείτονες, τα παιδιά στο σχολείο, τον κόσμο που ήξερα από την εκκλησία.
Δεν είχα πιά ποιόν να σκεφτώ, όταν ξαφνικά θυμήθηκα τον Bobby Decker. Ήταν ένα αγοράκι με αναπνοή που μύριζε άσχημα και απεριποίητα μαλλιά, και καθόταν πίσω μου στη Δευτέρα τάξη, όπου είχαμε δασκάλα την κυρία Pollock. Ο Βobby Decker δεν είχε παλτό. Το ήξερα διότι ποτέ δεν έβγαινε γιά διάλειμμα το χειμώνα. Η μητέρα του πάντα έγραφε ένα σημείωμα γιά τη δασκάλα, λέγοντάς της ότι είχε βήχα, αλλά όλα τα παιδιά ξέραμε ότι δεν ήταν έτσι: Δεν είχε ένα γερό παλτό.
Κράτησα το δεκαδόλαρο στο χέρι μου με ενθουσιασμό... Θα αγόραζα στον Bobby Decker ένα παλτό. Διάλεξα ένα κόκκινο, με κουκούλα. Έδειχνε πολύ ζεστό, και αυτό θα του άρεσε. ‘’Είναι γιά δώρο;’’, με ρώτησε με ευγένεια η ταμίας, καθώς της έδινα τα δέκα μου δολάρια. ‘’Μάλιστα, κυρία’’, της απάντησα ντροπαλά. ‘’Είναι γιά τον Bobby’’. Της είπα όλη την ιστορία, και πόσο πολύ ο Bobby χρειαζόταν ένα παλτό, που δεν είχε. Δεν πήρα ρέστα, αλλά η κυρία έβαλε το δώρο μου σε μιά σακούλα, μου χαμογέλασε και μου ευχήθηκε Καλά Χριστούγεννα.
Το ίδιο βράδυ, η γιαγιά μου με βοήθησε να τυλίξω το παλτό. Μιά μικρή ετικέτα έπεσε εκείνη τη στιγμή από πάνω του και η γιαγιά μου τη μάζεψε και την έβαλε στη Βίβλο της. Βάλαμε Χριστουγεννιάτικο χαρτί περιτυλίγματος και κορδέλες. Η γιαγιά μου έγραψε: ‘’Στον Bobby, από τον Άγιο Βασίλη’’. Η γιαγιά μου μου εξήγησε ότι ο Άγιος Βασίλης απαιτούσε μυστικότητα. Μετά, με πήγε με το αυτοκίνητο στο σπίτι των Decker, εξηγώντας μου στο δρόμο ότι, από δω και πέρα, ήμουν επίσημα και γιά πάντα ένας από τους βοηθούς του Άγιου Βασίλη. Παρκάρισε λίγο μακριά από το σπίτι του Bobby, και μαζί, χωρίς να κάνουμε θόρυβο, πήγαμε και κρυφτήκαμε στους θάμνους μπροστά στο σπίτι του. Τότε, η γιαγιά με σκούντησε: ‘’Έλα, Άγιε Βασίλη’’, ψιθύρισε. ‘’Ώρα να πηγαίνεις’’. Πήρα μιά βαθιά αναπνοή, έτρεξα στην πόρτα, άφησα το δώρο, χτύπησα το κουδούνι και τρέχοντας γύρισα πίσω στην ασφάλεια των θάμνων και στη γιαγιά μου. Μαζί περιμέναμε με ανυπομονησία στο σκοτάδι γιά ν’ανοίξει η πόρτα. Τελικά άνοιξε, και είδαμε τον Bobby.
Πενήντα χρόνια δεν έχουν ξεθωριάσει τις στιγμές αυτές, που με αγωνία περιμέναμε με τη γιαγιά μου κρυμμένοι στους θάμνους του Bobby Decker. Εκείνη τη νύχτα, συνειδητοποίησα ότι αυτές οι απάισιες φήμες γιά τον Άγιο Βασίλη ήταν ακριβώς αυτό που μου είχε πει η γιαγιά: Ανοησίες. Ο Άγιος Βασίλης υπήρχε, κι εμείς είμασταν μέλη της ομάδας του. Ακόμα έχω τη Βίβλο της, με το καρτελάκι της τιμής που είχε πέσει τότε από το παλτό: Δολάρια 19,95. Να έχετε πάντα αγάπη και να τη μοιράζεστε. Να έχετε καλή υγεία και φίλους που σας νοιάζονται... ... και πάντα να πιστεύετε στη μαγεία του Άγιου Βασίλη. "

And the winner is....

Καλησπέρα σας!!!
συγνώμη για την καθηστέρηση στην ανακοίνωση του νικητή, αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν πάρα πολύ γεμάτο!!
Την Κυριακή είχα τραπέζι σε φίλους, λόγω της γιορτής αλλά και μια ευκαιρία να βρεθούμε παρέα, οπότε όλο το Σάββατο και η Κυριακή εφυγε στις προετοιμασίες...
Σήμερα το πρωι, δουλειά κανονικά και το απόγευμα πήγα μαζί με την κόρη μου στην γιορτή του Πολιτιστικού Συλλόγου που είμαστε μέλη... οπότε καταλαβαίνετε το τρέξιμο...

Sorry for delaying this post, but it has been a really bussy weekend....meeting with friends, welcoming my parents who came from Crete...and lots of other stuff!!!

Για να μην σας καθηστερώ άλλο, μόλις γυρίσαμε λοιπόν σπίτι... βάλαμε τους κλήρους σε μία χριστουγεννιάτικη κάλτσα...

So, we put all the names in a Christmass stocking....


τα ανακατέψαμε...
και η Δημητρούλα μου τράβηξε τον τυχερό κλήρο...

and my daughter chose the lucky winner...

και η νικήτρια είναι.....

and the winner is....

Ιωάννα συγχαρητήρια!!!!

Έχω τη διεύθυνσή σου και θα σου στείλω το δωράκι σου άμεσα!!!

Σας ευχαριστώ όλες για τη συμμετοχή σας στο πρώτο μου blog candy!!! και επιφυλάσσομαι για το μέλλον!!

And the winner is ............

Joanna Lamprou!!!

congratulations Joanna!!!

Thank you all for participating my very first blog candy!!

Χριστουγενιάτικες Κάρτες 1

Αυτή είναι η δική μου προσπάθεια με τις κάρτες... δεν ξερω αν είναι καλές, αλλά δεν εχω ξανακάνει κάρτες...

και αυτές τις φτιάξαμε μαζί με την μικρή, η οποία ζωγράφισε τις εικονίτσες... για να τις στείλει στις γιαγιάδες της...

ελπίζω να σας αρέσουν...

Candy time!!

Γεια σας και πάλι!!
τι κάνετε?
Καλά εύχομαι... λοιπόν... μια και είχα αυτές τις μέρες γενέθλια και γιορτή, αποφάσισα, αντί να δεχτώ κάποιο δώρο, να σας κάνω εγώ ένα μικρό δωράκι!! τι λέτε?
Λοιπόν, ότι βλέπετε στη φωτογραφία είναι... Κανένα από τα χαρτιά δεν είναι επώνυμο, αλλά είναι πολύ όμορφα και κάποια από αυτά τα χρησιμοποίησα ήδη σε κάποιες καρτούλες (τα έχω διπλά)

μερικά χριστουγενιάτικα χαρτιά (κανονικά και διαφάνειες) τα οποία πολύ μου άρεσαν και μερικά μη χριστουγεννιάτικα, κορδέλες διάφορες και διάφορα μπλιμπλικάκια, υφασμάτινα λουλουδάκια, μανταλάκια χριστουγενιάτικα και κάποια στρασάκια με διάφορα σχήματα και παγιετούλες!!!

Ελπίζω να σας αρέσει!!!

Λοιπόν ξέρετε τι να κάνετε

1. Αφήστε σχόλιο στο blog σας και

2. αφήστε μήνυμα εδώ... αν δεν εχετε blog, αφήστε μονο μήνυμα μέχρι το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου!!

Η τυχερή θα βγει την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου με τη βοήθεια της κόρης μου!!!

Φιλάκια!!!

For my non Greek friends and followers now.

This is my birthday and nameday candy, and since I am new to scrapbooking, I don't have many things yet, but it comes from my heart, so if you want to participate you know the drill...

1. Post at your blog and

2. Leave a comment here till 19th December.

Winner will be chosen by my little daughter on December 20th

Και του χρόνου

Καλησπέρα... έστω και καθηστερημένα.
Από χθες ήθελα να γράψω κάτι, αλλά δεν τα καταφερα και ειπα σήμερα έστω και αυτή την ώρα να το κάνω... Σήμερα είναι και η μέρα των γενεθλίων μου, οπότε έπρεπε να κανω μια ανάρτηση. Χθες ήρθε ένα πακέτο από τον αγαπημένο μου θείο Λευτέρη, από την Αμερική... Είχε μέσα πολλά πολλά πολλά καλούδια που βρήκα τον τελευταίο μήνα, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες είναι αρκετά.

Κυρίως σφραγίδες (παρα πολλές) μελλάνια και αρκετά embossing folders, που αρέσουν πολύ και στην νονά του μικρού μου, καθώς επίσης και μια γραμματοσειρά της sizzix και 3 σετ μαρκαδόρων...τώρα θα μου πείτε, χωρίς big shot την γραμματοσειρά και τα embossing τι τα θέλεις... εν μέρει έχετε δίκιο, όσο αφορά στη γραμματοσειρά δηλαδή (θα δουλεύω με δανεικό) αλλά για τα embossing, υπάρχει και η μηχανή της ζύμης!!! που κάνει επίσης πολύ καλή δουλεια. Οπότε χθες το βράδυ, επιτέλους, μετά από την τρελή φαγούρα που είχα στα χέρια μου, κάθησα και δοκίμασα τα καλούδια μου και σφράγισα τις χριστουγεννιάτικες κάρτες μου, φωτογραφίες θα ανεβάσω κάποια άλλη στιγμή...

Αυτά έγιναν χθες...

Σήμερα ήταν μια άλλη μέρα, γεμάτη από αγκαλιές και χρυσόσκονη, μια και σήμερα, εκτός των γενεθλίων μου, καταφέραμε να στολίσουμε το δέντρο μας... αν μπορείς να πεις στόλισμα το γεγονός ότι εγώ και η Δήμητρα βάζαμε τις μπάλες στο δέντρο και ο Νίκος της έβγαζε και μας τις ξαναέδινε!!!
οπότε...κάθε μπάλα την κρεμάσαμε τουλάχιστον 3 φορές!!! αλλά ήταν όμορφα, γεμίσαμε χρυσόσκονη και τώρα κοιμούνται και οι δύο αποκαμωμένοι... μωράκια μου σας εύχομαι όνειρα γλυκά γεμάτα χρυσόσκονη και ηλιαχτίδες!!!

Και ηδού το αποτέλεσμα.... το δέντρο μας
και η μικρή μας φάτνη (μια και για σπιτάκι κάτω από το δέντρο ούτε λόγος!!! δεν θα μείνει στη θέση του!!)

Και του χρόνου με υγεία για όλους!!!!!!