Sing...

no matter what...

είπα ότι θα είμαι πιο τακτική στις αναρτήσεις μου... αλλά... αλλο τι υπολογίζεις και άλλο τι τελικά γίνεται...
Η καθημερινότητα, τα διάφορα θέματα που αντιμετωπίσαμε αυτό το τελευταίο διάστημα.. με κρατησαν μακρυά...όχι τόσο από την δημιουργία... αλλά από το χρόνο τον ελεύθερο...

Επειδή όμως την προηγούμενη φορά...ενώ είχα την σύνθεση ετοιμη...μεεεεερες πρίν... δεν πρόλαβα να την αναρτήσω εγκαίρως ώστε να λαβω μέρος στην πρόκληση του Scraps and Pieces... και κινδυνεύοντας να αρπάξω καμια από την Αμαλία... (αγαπη μου εσύ!!!) αν και πάλι τελευταια στιγμή.. θα κάνω την ανάρτηση...για την πρόκληση του Οκτωβρίου με το αντίστοιχο σκετς..
Κάποια στιγμή μάλλον το 2000 - 2001 (μαλλον, δεν το εχω τσεκαρει ακόμα) στην Λάρισα (αυτό είναι σίγουρο)... σε ένα τσιπουράδικο, με καλή παρέα... μετά από κάμποσα τσιπουράκια... ή ρετσινες (που να θυμάμαι μετα από τόσα χρόνια)... σε κάποια παύση της μουσικής.. τραγουδούσαμε μόνοι μας...

masking... rub ons...stamps... distressing... η πεταλούδα από μια ανταλλαγή από τα χεράκια της λατρεμένης Ζέφυς... το μουσικό κλειδί με μια τεχνική που μου είχε δείξει η Ελενη.. ποοοοολλλλυυυ καιρό πριν... έπρεπε να περασουν σχεδόν 5 χρόνια μεχρι να βρει τη θέση του σε μια σύνθεση.. συννεφάκι από ανταλλαγή... η κλωστή της Κατερινούλας και το κουμπάκι pruple pumpkin...ααα και το φυσικό "κατσαρωμα" του χαρτιού ... το αποτέλεσμα της πλυμμηρισμένης αποθήκης!!!
Σας φιλώ γλυκά..και σας αφήνω με ένα ....

αγαπημένο τραγούδι ... λατρεμένη η φωνή του Αρχάγγελου της Κρήτης...
"¨Ητανε μια φορά"....



Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό
μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή
τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή
τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και 'μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά
στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ' ένα σινάφι πειρατικό
είδα φωτιά ν' ανάβει και φονικό

9 χρονια

Μικρή μου γλυκιά πριγκίπισσα….

9 χρόνια πέρασαν από την πρώτη μέρα που αντικρίσαμε αυτά τα υπέροχα γαλανά σου μάτια… 9 χρόνια με γέλια, χαρές, παιχνίδια αλλά και κλάματα παροδικά ευτυχώς…. 

Μεγαλώνεις, αλλάζεις καθημερινά … όχι μόνο στην όψη και στο σώμα… αλλά και στην συμπεριφορά σου.. δεν είσαι πια το μικρό κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια που θυμόμαστε όλοι… είσαι μια δεσποινίδα πλέον… μια δεσποινίδα με τα θέλω της, την τσαχπινιά της, το παιχνίδι και την σοβαρότητά της, την ξεροκεφαλιά της και τις αντιδράσεις της… καλές κακές… αυτές είναι…  Αυτή είσαι… 

Δύσκολο για εμάς να το χωνέψουμε ότι (χρόνια τώρα βέβαια και θα εξακολουθήσει να είναι δύσκολο) μεγαλώνεις, γίνεσαι ανεξάρτητη, αυτάρκης σιγά σιγά…  

Σου αρέσει πολύ το διάβασμα.. Αστερίξ και Οβελίξ, μια και τα έχεις διαβάσει ΟΛΑ από 5-6-7 φορές, αλλά και λογοτεχνικά βιβλία… όποτε έχεις έστω και λίγο ελεύθερο χρόνο στα χέρια σου… θα πιάσεις ένα βιβλίο… όχι σχολικό βέβαια, αλλά κάποιο βιβλίο……. Πίστεψέ μας.. αυτό είναι κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα… η αγάπη για τα βιβλία είναι μεγάλο εφόδιο…

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς, σαν γονείς είναι να σου προσφέρουμε κάποια εφόδια.. (όχι οικονομικά) κυρίως συμπεριφοράς, ήθους και πάνω από όλα ΑΓΑΠΗ….  Γιατί… αν λάβεις  ΑΓΑΠΗ… ΑΓΑΠΗ θα δώσεις…. 

Να είσαι καλά πάντα μικρή μας πριγκίπισσα… όσα χρόνια και αν περάσουν.. θα είσαι πάντα η μικρή μας… και εμείς θα είμαστε ΠΑΝΤΑ και για ΠΑΝΤΑ δίπλα σου…

Εύχομαι να είσαι υπερήφανη για εμάς… όπως και εμείς είμαστε υπερήφανοι για σένα…

Σ’ αγαπάμε πολύ…

Οι γονείς σου και ο αδερφούλης σου…