αντίο…..

Είναι μέρες τώρα που τριγυρίζουν στο μυαλό μου σκέψεις…
Σκέψεις διάφορες…άλλοτε θετικές…όσο αυτό είναι δυνατόν αλλά κυρίως σκέψεις αγωνίας και πολλών ερωτηματικών….. Κάποιος ίσως πει αναμενόμενο με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας αυτό τον καιρό….
Δυστυχώς όμως, δεν είναι μόνο γι αυτούς τους λόγους….
Είναι μέρες που θέλω να γράψω κάτι, αλλά οι λέξεις ανακατεύονται στο μυαλό μου, εικόνες ακατάστατες, ήχοι, όλα ένα μπερδεμένο κουβάρι που προσπαθώ να το βάλω στη σειρά και να το ξανατυλίξω… αλλά τα χέρια μου τρέμουν… πέφτει...ξαναμπερδεύεται… αυτό το τριήμερο που πέρασε, ήταν ίσως από τα χειρότερα της ζωής μου και της ζωής πολλών φίλων και γνωστών… μέσα σε μια στιγμή άλλαξαν πολλά, γύρισε ο κόσμος ανάποδα… και «ο Θεός απών» όπως είπε κάποιος. Μια ζωή χάθηκε, άδικα.
Σήμερα όμως διάβασα ένα κείμενο που με συγκίνησε αφάνταστα, και κάπως ξεμπέρδεψε τις σκέψεις μου, έτσι αποφάσισα να γράψω…
«όνειρο…… είχα μια συζήτηση με το Θεό και του ζήτησα να μου παρομοιάσει τη ζωή μου με κάτι… Εκείνος τότε μου έδειξε μια αμμουδερή παραλία και μου είπε πως έτσι είναι η ζωή μου… παρατηρώντας την καλύτερα, είδα πως σε κάθε χαρά της ζωής μου, δίπλα στις δικές μου πατημασιές βρίσκονταν και οι δικές Του και πως σε κάθε στιγμή λύπης και αγωνίας μου ήταν μόνο οι δικές μου… Του παραπονέθηκα λέγοντας πως, σε κάθε στιγμή λύπης μου βάδιζα μόνος και δεν ήταν δίπλα μου….τότε Εκείνος, χαμογέλασε και με κοίταξε λέγοντάς μου… σε κάθε στιγμή χαράς σου ήμουν δίπλα σου, σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής σου όμως βλέπεις μόνο μια πατημασιά, γιατί τότε σε κρατούσα στην αγκαλιά μου….»
Ένας νέος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Άνθρωπος οικογενειάρχης, άνθρωπος με ήθος, όρεξη και πάθος για ζωή, ικανότατος και αξιότατος στην Υπηρεσία σου, πολλάκις βραβευμένος και παρασημοφορημένος για την προσφορά σου. Άνθρωπος γελαστός, χαρούμενος, αγαπητός από όλους… και όμως έφυγες από κοντά μας, σε μια στιγμή. 
 

Γι αυτό λένε… όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος… μια στιγμή ήταν αρκετή για να φύγεις….

Οι φίλοι σου, πάρα πολλοί, σε έψαχναν όλο το βράδυ, μέχρι που όταν πια, με το πρώτο φως της ημέρας που ξημέρωσε, σε βρήκαν… στην αγκαλιά της μεγάλης σου αγάπης….της θάλασσας…..

Στην κηδεία σου, κόσμος πολύς. Ήρθαν να σε αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά και να σου ευχηθούν όλοι «Καλό Ταξίδι». Ο λόγος του πάτερ Σωτήριου, με φωνή γεμάτη συγκίνηση, δεν άφησε κανένα μας ανεπηρέαστο, δεν έμεινε μάτι αδάκρυτο. Δεν ήσουν όμως εκεί να μας παρηγορήσεις, να μας χαμογελάσεις…μας κοίταζες από ψηλά, έτοιμος για το μεγαλύτερο ταξίδι σου, μια και όπως είπε ο πάτερ, το σώμα είναι θνητό, η ψυχή μας όμως συνεχίζει να ζει και να υπάρχει… έτσι και εσύ εξακολουθείς να υπάρχεις στη σκέψη μας, στα όνειρά μας…

Γιώργο, δεν ξέρω τι να πω, τι να σκεφτώ και τι να κάνω… ο πόνος των δικών σου ανθρώπων αβάσταχτος, οι γονείς σου, η γυναίκα σου και τα δυο παιδάκια σου που σε είχαν σαν θεό τους, ο αδερφός σου που σε λάτρευε και ήταν υπερήφανος για σένα…μακάρι να μπορούσα κάπως να τον απαλύνω….δεν γίνεται όμως…η απώλειά σου βαρύτατη, μεγάλη…το κενό ανεκπλήρωτο…..πάντα θα λείπεις από τις παρέες, εσύ, το χαμόγελό σου, το γέλιο σου, η ματιά σου…. θέλω να πάω να τους μιλήσω, αλλά δεν αντέχω...δεν μπορώ να τους αντικρίσω και να τους πω… τι;;;;… το μόνο που βγαίνει από τα χείλη μου είναι ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ;;;

ένα γιατί που δεν πρόκειται ποτέ να βρει απάντηση…από κανένα μας…

Καλές βουτιές και καλές ψαριές στις θάλασσες του Παραδείσου….αισθάνομαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα…

Να μας προσέχεις όλους από εκεί ψηλά…

Καλή Αντάμωση…