Αυτή η ανάρτηση έχει κάτι το διαφορέτικό, μια και δεν πρόκειται ούτε για μίνι άλμπουμ, ούτε για κάρτα, ούτε καν για πίνακα ζωγραφικής...
Πρόκειται για μια εικόνα, της Παναγίας, που μου ζητήθηκε από συναδέλφους του συζύγου μου να φτιάξω... Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή πανικοβλήθηκα...μια και έχω να πιάσω πινέλο αγιογραφίας για να φτιάξω κάτι αντίστοιχο, το λιγότερο 4,5 χρόνια, από πριν γεννηθεί η κόρη μας. Ο λόγος που τα είχα αμελήσει, είναι τα υλικά και οι σκόνες της αγιογραφίας, τα οποία δεν είναι ότι καλύτερο για ένα μωρό παιδι που ζητάει συνέχεια αγκαλίτσες..και έτσι, όλα αυτά μπήκαν στο πατάρι...
Ώσπου στις αρχές του μήνα, μου ζήτησαν να φτιάξω αυτή την εικόνα για να την κάνουν δώρο σε μια συνάδελφό τους η οποία συνταξιωδοτθα συνταξιοδοτούνταν. Της κας Μερόπης, της αρέσουν οι εικόνες και κυρίως οι χειροποίητες και έτσι βρέθηκε το όνομά μου στη μέση... Τους ζήτησα λίγο χρόνο να "δοκιμάσω" πάλι το χέρι μου, ώστε να σιγουρευτώ ότι αυτό που θα βγει θα ήταν όμορφο και το αποτέλεσμα ήταν το παρακάτω....

Ξέρω ότι δεν είναι τέλεια, αλλά η αλήθεια είναι ότι και εμένα μου άρεσε το αποτέλεσμα και δεν το περίμενα μετά από τόσο καιρό και το βασικότερο όλων...άρεσε και στην ίδια...
Κα Μερόπη, σας εύχομαι από καρδιάς, να είστε πάντα καλά να χαίρεστε την οικογένειά σας και να περνάτε ευχάριστα και ξέγνοιαστα τον ελεύθερο χρόνο σας... Σας ευχαριστώ πολύ και για την αγάπη που δείξατε και δείχνετε στα παιδάκια μου... να είστε πάντα καλά...