Homesick.....

Καλημέρα σε όλες...
ξέρω ξέρω..είμαι αδικαιολόγητη... έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog μου αλλά και να επισκεφθώ και τα δικά σας...αλλά έτρεχα... κάτι βιβλία ευχών, κάτι προσκλητήρια, κάτι τα παιδια εμ...δεν θέλει και πολύ!!!
Το καλό είναι ότι είχαν έρθει και οι γονείς μου στη Σάμο για 10 μέρες (λίγο, αλλά μπρος στα αλλότελα...) και κάθησα λίγο μαζί τους και με την ευκαιρία έκανα και μερικά μπανάκια κι εγω!!
Περάσαμε όμορφα..αλλά πέρασε πολύ γρήγορα ο καιρός...τώρα θα πρέπει να κάνω υπομονή μέχρι τα χριστούγεννα που σχεδιάζουμε να πάμε στην Κρήτη. Ελπίζω αυτή τη φορά να τα καταφέρουμε... μου είναι πολύ δύσκολο αυτό. Ήδη έχω να πάω στον τόπο μου από τον Οκτώβριο του 2009... σχεδόν ένα χρόνο τώρα, πράγμα απίστευτο ακόμα και για μένα... τώρα θα μου πείτε, αφού η Κρήτη ήρθε σε σένα..δεν είναι όμως το ίδιο... θέλω να πατήσω στα χώματά της, να μυρίσω τον αέρα της, να χαθώ στο απέραντο γαλάζιο της (και εδώ σε νησί είμαι, αλλά δεν έχω την ίδια αίσθηση). Να δω την αδερφή μου, τον ανηψιό μου και την ανηψιά μου που με το καλό θα γενήθει τον Οκτώβριο και δυστυχώς δεν θα μπορώ να είμαι στη γένησή της όπως ήμουν στον αδερφό της.....Να πάω στο χωριό μου, να κάνω τη βόλτα μου στα σοκάκια και όποιον και να δεις στο δρόμο να σε χαιρετάει και εσύ να ανταποδίδεις το χαιρετισμό "γεια σου θείε/θεία" μια και σε ένα μικρό χωριό όπως οι Άγιοι Απόστολοι όλοι είναι συγγενείς!!! Να δω την γιαγιάκα μου... την μόνη που έχω στη ζωή.. και με την οποία μάλιστα εχουμε ακριβώς το ίδιο όνομα-επώνυμο-πατρώνυμο-μητρώνυμο!!! Απίστευτο έ??μόνο η ημερομηνία γέννησης είναι διαφορετική!!!
Είναι πολλά που με κάνουν να θέλω να πηγαίνω στην Κρήτη... όχι μόνο για να βλέπω και να περνάω χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά το ίδιο το νησί, με τραβάει, η ψυχή μου ζητάει να την επισκέφτεται συχνά... δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου ότι θα πήγαινα στην Κρήτη για "διακοπές"...δεν το περίμενα ότι θα έμενα σε κάποιο άλλο μέρος εκτός από το Ρεθυμνάκι μου... μου λείπει πολύ... κάθε φορά που πηγαίνω μοιάζω σαν χαμένη, κοιτάζω και ψάχνω να εντοπίσω τις διαφορές από την προηγούμενη επίσκεψή μου... θέλω ακόμα και τα παιδιά μου να δεθούν και αυτά με τον τόπο μου, τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, τον τόπο που έμαθα τις αξίες και τα ιδανικά μου, τον τόπο που με γεμίζει υπερηφάνια για την ιστορία του, το τοπίο του, την ομορφιά του....

αχ... Κρήτη μου ...μαγική.....

ακόμα έχω στο μυαλό μου την ημέρα που έφευγα παντρεμένη πια με τον καλό μου με το καράβι για Πειραιά και από εκεί για Σάμο... τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι...αυτό ήταν..τώρα μένω μόνιμα αλλού... και το τραγούδι που έλεγα κοιτάζοντας τους γονείς μου και αγαπημένα μου πρόσωπα να με χαιρετάνε στην αποβάθρα....ένα τραγούδι που όποτε το ακούσω δακρύζω..

¨Μεσοπέλαγα αρμενίζω, κι εχω πλώρα τον καημό
κι έχω την αγάπη πρίμα κι άλμπουρο το χωρισμό

Θάλασσα, μην με διώχνεις μακρυά
χωρισμέ, μου χεις κάψει την καρδιά

Την κορφή του Ψηλορείτη, με παράπονο θωρώ
και με δάκρυά απ'την Κρήτη, φεύγω κι αποχαιρετώ


Θάλασσα, μην με διώχνεις μακρυά
χωρισμέ, μου χεις κάψει την καρδιά


Μαύρη μοίρα το 'χει γράψει να μακρύνω να χαθώ
και να ζω μακρύα απ' την Κρήτη και από κείνους π'αγαπώ

Θάλασσα, μην με διώχνεις μακρυά
χωρισμέ, μου χεις κάψει την καρδιά"

"Αποχαιρετισμός"


αυτά....