Να τα εκατοστίσεις

αγοράκι μου…
πριν 3 χρόνια μπήκες στη ζωή μας… τελευταία μέρα της αναμονής, μαζί με την άνοιξη… 7 το πρωί, μου έδωσες τα πρώτα σημάδια ότι έρχεσαι… στις 9.45 σε κρατούσα αγκαλιά…
Σε περιμέναμε όλοι με αγωνία, η αδερφούλα σου ρωτούσε πότε θα επιστρέψουμε σπίτι, μαζί…
όταν σε είδε για πρώτη φορά, στάθηκε και σε κοίταγε με τόση αγάπη και λαχτάρα, που δάκρυσα από χαρά…
Μεγαλώνεις, μαθαίνεις νέα πράγματα, πηγαίνεις σχολείο, κάνεις φίλους…ανταρτεύεις και ανεξαρτητοποιείσαι!!! είναι στιγμές που σηκώνω τα χέρια ψηλά…δεν ξέρω τι να κάνω και τι να πω για να με ακούσεις, πάντα κάνεις αυτό που θες… ισχυρογνώμον… αλλά γλυκός και αγαπησιάρης…
έχεις μεγάλη αδυναμία στην αδερφή σου και αυτή σε εσένα…μπορεί όταν είστε μαζί να μαλώνετε αρκετά συχνά…αλλά αν κάποιος προσπαθήσει να πειράξει έναν από εσάς…θα σας βρει και τους δύο μπροστά του… εύχομαι να είστε πάντα αγαπημένοι και μονιασμένοι…
Μικρό μου αγοράκι, να είσαι πάντα καλά, υγιής, ευτυχισμένος, γερός, δυνατός, γλυκός και τρυφερός… να είσαι ΕΣΥ….

σ’ αγαπάμε πολύ…μην το ξεχνάς αυτό ποτέ…