καλή αρχή….

σε όλα τα παιδιά του κόσμου!!!

χάθηκα η αλήθεια να λέγετε… αλλά οι τελευταίες δέκα ημέρες ήταν μέσα στο άγχος και στο τρέξιμο….
Βλέπετε, 1 Σεπτεμβρίου αναχωρήσαμε ακτοπλοϊκώς για την Αθήνα και την επόμενη μέρα πήγαμε Σαλαμίνα για το γάμο της νονάς μας… όλα ήταν υπέροχα… η νονά τα είχε όλα οργανώσει και διακοσμήσει υπέροχα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια (φωτογραφίες άλλη φορά)…
Σάββατο ο γάμος και την Κυριακή η επιστροφή στην Αθήνα… Την Δευτέρα είχαμε μια επίσκεψη στο νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, για να ελέγξουμε τα ωτορινολαρυγγικά των παιδιών μας… και των δύο παρακαλώ… κάναμε τις εξετάσεις μάς, όλα εντάξει με το Νικολάκο μας και θετικά για την Δημητρούλα γιατί θα χρειαζόταν μόνο η αφαίρεση για τα κρεατάκια της και όχι σωληνάκι στο αυτί (λόγω του υγρού που είχε συσσωρευτεί)…όχι τίποτε άλλο αλλά αυτά που άκουσα τις ώρες τις αναμονής για προβλήματα που παρουσιάστηκαν στα παιδιά μετά από επέμβαση για σωληνάκι στο αυτί, με έπιασε η ψυχή μου… ευτυχώς η θάλασσα και η βουτιές έκαναν το θαύμα τους!!!!
Το βράδυ φάγαμε κανονικά (έπρεπε έως τις 10 να φάει βραδινό, από τις 10-12 αν ήθελε γάλα και έως τις 6 το πρωί, λίγο νερό)… Όταν ήρθε η γιαγιά, 5.30 το πρωί, σηκώθηκε, την χαιρέτησε και από μόνη της μας έδωσε το μπουκάλι με το νερό της, που βρίσκεται πάντα δίπλα της στο κρεβάτι…
Την Τρίτη λοιπόν, πρωί πρωί, αναχωρήσαμε με τον μπαμπά και την Δημητρούλα μας για το νοσοκομείο… ο Νικολάκος έμεινε σπίτι με την ειδική βοήθεια που κατέφθασε από την Κρήτη (αχ μανούλα μου γλυκιά, όσα ευχαριστώ και να πούμε είναι λίγα)…
Η μικρή ήταν πολύ χαλαρή, της είχαμε εξηγήσει αρκετά πράγματα και φάνηκε πολύ ψύχραιμη. Ευτυχώς ήταν το πρώτο από τα παιδάκια που πήραν για το χειρουργείο και αυτό ήταν καλό, γιατί όταν βλέπεις το πως επιστρέφουν τα μικρά στο θάλαμο…μπορεί και να λιποψυχήσεις… εγώ πάλι, το έπαιζα χαλαρή, αλλά όταν πια στον προθάλαμο των χειρουργείων όπου ήμασταν μαζί με την Δημητρούλα, ήρθε κάποιος γιατρός να την πάρει μέσα… δεν ξέρω πως συγκρατήθηκα και δεν έβαλα τα κλάματα, δεν λιποθύμησα ή δεν επιτέθηκα στο γιατρό που πήρε μέσα το μικρό μας… κρατήθηκα όμως, με κοίταζε και ο άντρας μου… περιμέναμε υπομονετικά έξω από το χειρουργείο…μετά από 20-30 περίπου (δεν περνούσε η ώρα) βγήκε ο γιατρός, μας είπε όλα καλά και θα την κρατούσαν λίγο ακόμα και θα έβγαιναν για το θάλαμο. Μιλήσαμε με την αναισθησιολόγο, μια γλυκύτατη κοπέλα (όνομα δεν θυμάμαι…) και ήρθε η ώρα να βγει και η μικρή μας… βγήκε στο φορείο ξαπλωμένη, με τον ορό στο χεράκι της και έκλαιγε… της μιλούσαμε, τη χαϊδεύαμε, την παρηγορούσαμε πότε ο ένας πότε ο άλλος… το καλό είναι ότι ηρέμησε αρκετά γρήγορα, μας πήρε μόλις 15’ να την κάνουμε να συνειδητοποιήσει ότι, όσο φωνάζει, τόσο περισσότερο θα την πονούσε ο λαιμός της και όσο ηρεμούσε τόσο γρηγορότερα θα βγάζαμε τον ορό… ήταν η πιο ήρεμη και πιο ψύχραιμη και υπάκουη μέσα στο θάλαμο… ένα πραγματικό αντράκι….
Ξέρω θα μου πείτε ήταν μια επέμβαση ρουτίνας… αλλά όσο έβλεπα το μικρό μου με τον ορό…αλλά και πολλά μικρότερα παιδάκια με ορό στα μικροσκοπικά χεράκια τους, κάτι με πιάνει… δεν θέλω να πηγαίνω σε νοσοκομεία…ούτε για επίσκεψη…πόσο μάλλον σε νοσοκομείο για παιδάκια…
αρκετά σας ψυχοπλάκωσα….
ευτυχώς όλα πήγαν καλά και είμαστε σπίτι μας και τώρα ξεκινήσαμε το σχολείο μας….


και οι δύο φιλενάδες…..
καλή αρχή σε όλα τα πρωτάκια μας!!! να είναι πάντα καλά γερά και δυνατά!!!!!!

σας ευχαριστώ….