Καλή Χρονιά…

ελπίζω να έχουμε και το εύχομαι για όλο τον κόσμο…
χάθηκα αυτό τον καιρό, όχι για κάποιο “ιδιαίτερο” λόγο.. απλά …έτυχε…
η διάθεσή μου κάνει κολπάκια αυτό τον καιρό, και εκεί που ξεκινάω να κάνω κάτι με κέφι και όρεξη…. σταματώ…και το αφήνω… με το μυαλό μου έχω φτιάξει χίλιες μύριες δημιουργίες…με χαρτί, ύφασμα, μαλλί πλεξίματος… με πολλά…αλλά το αποτέλεσμα μηδενικό…έφτιαξα κάποια πραγματάκια, θα σας τα δείξω σιγά σιγά, ελπίζω να ξεκολλήσω σύντομα και να φτιάξω και κάποια ακόμα…
το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι τα πράγματα με το σπίτι προχωράνε και ελπίζουμε μέχρι το καλοκαίρι να έχουμε μπει, όπως όπως βέβαια, για να φύγουμε από το ενοίκιο όσο πιο σύντομα γίνεται… δεν προχωράνε βέβαια όπως θα θέλαμε ή είχαμε σχεδιάσει, καθώς είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε εκπτώσεις στα όνειρά μας, στις ανάγκες μας, στις ζωές μας…  για το σπίτι μας… το σπίτι το οποίο το σχεδιάζουμε, το μελετάμε, το ονειρευόμαστε χρόνια τώρα… που θα έπρεπε να ήμασταν εκεί μέσα, να το είχαμε φτιάξει ήδη, όπως το σχεδιάζαμε και το θέλαμε… δυστυχώς όμως δεν αποφασίζαμε εμείς…στην αρχή ήταν ένας κακός γείτονας και μία κακή επίσης εκτίμηση της δικαιοσύνης από τους εδώ δικηγόρους και τους εκάστοτε δικαστές…οι οποίοι για να λύσουν ένα τόσο απλό θέμα όπως 2 παράνομα παράθυρα και παράνομη εκροή όμβριων υδάτων σε όμορο οικόπεδο έκαναν 4 χρόνια να αποφασίσουν…ή για να ακριβολογούμε θα έκαναν πάνω από 5 χρόνια να βγάλουν απόφαση, μη λαμβάνοντας υπόψη τα έξοδα και την ταλαιπωρία των “νόμιμων” αλλά απλά να χρονοτριβούν… ευτυχώς που τα πήραμε πάνω μας και είπαμε ή έτσι ή τέλος… και “ευτυχώς” βρέθηκε λύση (η οποία είχε προταθεί και στο ξεκίνημα της αντιπαράθεσης, αλλά… τη δεδομένη στιγμή δεν ξέρω πόσο “ευτύχημα” ήταν) το κακό όμως είχε ήδη γίνει… η εποχή που ξεκινήσαμε ήταν η πλέον ακατάλληλη από ότι φάνηκε.. η αλήθεια είναι ότι αν το θέμα δεν είχε λυθεί από τον Δεκέμβριο του 2010 και γινόταν κάποια στιγμή Μάιο του 2011, δεν θα συνεχίζαμε…θα σταματούσαμε το δάνειο και ας έμενε η άδεια αμανάτι…
το μόνο “καλό” λοιπόν για τη δεδομένη στιγμή, ήταν ότι μπορούσαμε να βρούμε τους μάστορες που θέλαμε, όταν τους θέλαμε και κοντά στην τιμή που υπολογίζαμε…αλίμονο όμως… ΟΛΑ τα υπόλοιπα είχαν πάρει τρομακτική άνοδο… ΙΚΑ, ΦΠΑ, κόστος υλικών και αγοράς???  όλα στα ύψη… και φυσικά…οι μισθοί μας στα πατώματα… το θέμα είναι ότι αυτό τον καιρό, όλα μας τα έξοδα, βγαίνουν από τα χρήματα που παίρνουμε από το δάνειο… χαράτσια, ΔΕΗ, κοινόχρηστα, ΤΕΛΗ κυκλοφορίας, φως, νερό, τηλέφωνο, Χριστούγεννα με δύο μικρά παιδιά που περιμένουν το κάτι τις τους… αυτό όμως άλλοι αποφάσισαν να τους το στερήσουν… πως να τους το εξηγήσεις όμως?
που όρεξη μετά για γιορτές, στολισμούς, εορτασμούς..ότι έγινε έγινε για τα παιδιά…που στο κάτω κάτω δεν φταίνε σε τίποτα… αν το καλοσκεφτείς, ούτε και εμείς φταίμε…όταν πήραμε το δάνειο, τα χρήματα που μας έμεναν (καθώς το παρακαταθηκών τα κρατάει απ’ ευθείας από το μισθό μας) ήταν αρκετά να ζήσουμε αξιοπρεπώς, να μπορέσουμε να επισκεφθούμε τους δικούς μου στην Κρήτη, και κάποιες φορές να βάλουμε κάποια χρήματα στην άκρη… αυτό ίσχυε μέχρι τον Μάιο του 2011… από εκεί και πέρα άρχισε η κάτω βόλτα… αυτή τη στιγμή ο μισθός που παίρνω εγώ..δεν φτάνει ούτε για το ενοίκιο, και μένουν άλλα τόσα χρήματα για να ζήσουμε… θα μου πεις…βρες ένα πιο μικρό σπίτι, πιο φθηνό… τώρα δεν γίνετε, ετοιμάζουμε το δικό μας, όπως όπως ίσα για να μπούμε μέσα… υπολογίζαμε (εγώ μάλλον) σε κάποιο βοήθημα που δίνονταν στους Δημόσιους Υπάλληλους λόγω παραμεθορίου, δεδομένου ότι θα έμεναν τουλάχιστον 10 χρόνια ακόμα εκεί… το έκοψαν… εγώ όμως υπολόγιζα σε αυτό για να εξοπλίσω το σπίτι μας με τις απαραίτητες ηλεκτρικές συσκευές… πάει αυτό… υπολόγιζα ότι θα είχαμε μαζέψει κάποια χρήματα για να φτιάξουμε τα δωμάτια των παιδιών…. πάει και αυτό…. υπολόγιζα ότι θα μπορούσα ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ μία φορά το χρόνο, να μπορώ να επισκέπτομαι τον τόπο μου και τους γονείς μου… πάει και αυτό… ήδη έχω να πατήσω τα πάτρια Κρητικά εδάφη ένα ολόκληρο χρόνο…ποιός εγώ?? που ποτέ δεν φανταζόμουν τη ζωή μου μακριά από την Κρήτη, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τον τόπο μου… μου λείπουν αφάνταστα…. μια και εκείνοι δεν έχουν τη δυνατότητα να έρχονται συχνά…ευτυχώς όμως που και εδώ έχω ανθρώπους που με αγαπάνε και με νοιάζονται και τους αγαπάω και εγώ πολύ και τώρα φτιάχνουμε το σπίτι μας… για τα παιδάκια μας…
συγνώμη αν σας κούρασα, αν σας στεναχώρησα, σας ευχαριστώ όμως που με ακούσατε, και που είστε εδώ… σας υπόσχομαι ότι οι επόμενες αναρτήσεις θα είναι πιο ευχάριστες…. (ελπίζω)….
ας προχωρήσουμε με χαμόγελο… και μερικές φωτογραφίες….

θυμάστε πως ήταν???

σας φιλώ και σας ευχαριστώ και πάλι!!!!
Ελευθερία