Κέρδισα!!!!

πρίν από μερικές μέρες, η Δροσοσταλίτσα έκανε την κλήρωση για τα γενέθλια του blog της, και κλήρωνε 2 βραχιόλια με χάντρες φτιαγμένες από τα χεράκια της... και αφού έκανε την κλήρωση ...έμαθα ότι  ήμουν μία από τις δύο τυχερές!!!!
Χθες το απόγευμα είχα ένα τηλεφώνημα... από την Λένα... μου ζήτησε να μπω στο blog  της και θα ξαναμιλούσαμε αργότερα... Η Λένα έκανε κλήρωση για τα γενέθλια του blog της αλλά και για τα δικά της που έρχονται... και ήμουν μια από τις νικήτριες!!!
Κορίτσια σας ευχαριστώ και τις δύο πάρα πολύ!! να είστε καλά... πάντα χαμογελαστές και δημιουργικές!!!

μήπως να γράψω ένα Τζόκερ????

fall for my family......

Επιτέλους...μετά από αρκετό καιρό καταφερα να κανω μια σύνθεση.... εκτός από βιβλία ευχών...
Η αφορμή είναι η συμμετοχή μου στην πρώτη πρόκληση που διοργανώνει η Ειρήνη στο blog των  craftycroppersgr. Το θέμα ήταν να χρησιμοποιήσουμε γήινα χρώματα και αποχρώσεις του φθινοπώρου στη σύνθεσή μας αλλά και εντάξουμε ένα φύλλο μέσα σε αυτή (εγώ έβαλα αρκετά)...
Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί από την Κατερίνα, στην επίσκεψη που μας είχε κάνει τον Νοέμβριο του 2009 και είναι στον προαύλιο χώρο της Παναγίας της Σπηλιανής, πάνω από το Πυθαγόρειο, με θέα την παραλία στο ποτοκάκι και λίγο πιο δεξιά βρίσκεται και το αεροδρόμιο του νησιού.... 

 

 

 

Για την σύνθεση αυτή χρησιμοποίησα σαν βαση ένα χαρτί της Fancy Pants από την σειρά Trick or Treat το Candy Corn, λουλουδάκια Prima και όχι μόνο, brads, και οι γραμματοσειρά η καφέ είναι από την Scenic Route και η άλλη είναι felt Stickers από την American Crafts, δυχτάκι πράσινο, κίτρινο και πορτοκαλί από κάποιες μπομπονιέρες και τα φύλλα (το γκλίτερ το είχαν από μόνα τους, όχι ότι δεν θα έβαζα κι εγώ!!!) είναι από ένα μπουκέτο που βρέθηκε στα χέρια της μικρής μου κάποια στιγμή..και τελικά έπεσε στα δικά μου και το έκανα φύλλο φτερό...και μετά από μερικές παρατηρήσεις της Κατερίνας... ιδού....

επιστροφή...

η πολύ καλή φίλη Κατερίνα, επέστρεψε δυναμικά στην μπλογκογειτονιά μας και θέλει να μας μοιράσει λίγη χαρά και αγάπη.... περάστε λοιπόν από εδώ να δείτε τι έχει να μας πει...
φιλενάδα εύχομαι να είσαι πάντα καλά, ευτυχισμένη και γελαστή... οι δυσκολίες της ζωής είναι για να μας κάνουν πιο δυνατούς και καλύτερους ανθρώπους...
σου εύχομαι τα καλύτερα από καρδιάς, γιατί τα αξίζεις και με το παραπάνω... όχι σε λόγια... αλλά σε πράξεις ...
σ'αγαπώ να είσαι καλα!!!

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι...

Πριν λίγες μέρες, έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο της Λένας Μαντά.
Δεν ήξερα ότι υπήρχε στη βιβλιοθήκη μας, μέχρι που αναζήτησα κάποιο βιβλίο για να μου κάνει συντροφιά στο ταξίδι και αποφάσισα να το διαβάσω... Το ξεκίνησα την Τρίτη το απόγευμα στο αεροπλάνο προς Αθήνα και σήμερα, 5 μέρες μετά μόλις το τελείωσα. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, σε κάθε ελεύθερο λεπτό σχεδόν που είχα, διάβαζα και λίγο...
Λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα που μου προξένησε η ανάγνωσή του δεν υπάρχουν... τα δάκρυα χαράς και λύπης ακόμα κυλούν από τα μάτια μου... μπορεί σε κάποιους να φανεί υπερβολική η αντίδραση αυτή, αλλά λίγο με ενδιαφέρει...Διάβαζα και εκεί που γέλαγα με κάποια σκηνή, εκεί δάκρυζα ξανά. Η εναλλαγή των συναισθημάτων είναι τόσο έντονη και τόσο δυνατή που αρκετές φορές, ενώ είχε περάσει κάμποση ώρα από την στιγμή που το είχα αφήσει και αισθανόμουν ακόμα σαν να το διάβαζα.
Η ιστορία αυτών των πέντε αδερφών, που έφυγαν από τον τόπο τους, έζησαν η κάθε μια τη ζωή της, κυνήγησαν τα όνειρά τους, κάηκαν και υπέφεραν από αυτά και επέστρεψαν μετά από 20 ολόκληρα χρόνια στον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και που τόσο εύκολα απαρνήθηκαν όταν ήταν μικρές, είναι συγκινητική... ο τρόπος που διηγείται η συγγραφέας την ιστορία σε κρατάει εκεί, προσηλωμένη, ανίκανη να αφήσεις το βιβλίο ούτε λεπτό από τα χέρια σου...
Είχα χρόνια να αισθανθώ έτσι διαβάζοντας ένα βιβλίο...ίσως και να ήταν από τη στιγμή που διάβασα τα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου και Τα Παιδιά της Νιόβης του Τάσου Αθανασιάδη.
Ένα έχω να πω...αξίζει να το διαβάσει κανείς...

Nα τα εκκατοστήσεις...

καρδούλα μου...
πέντε υπέροχα χρόνια πέρασαν από την πρώτη στιγμή που σε κράτησα στην αγκαλιά μου... έκλαιγες όταν σε έβαλαν στο στήθος μου και αμέσως, γύρισες το κεφαλάκι σου και με κοίταξες... ήξερα ότι δε έβλεπες εκείνη την στιγμή... αλλά ένοιωσα τη ματιά σου να με διαπερνάει... σταμάτησες εσύ τα κλάμματα...και τα έβαλα εγώ... όχι από πόνο ...αλλά από απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη για σένα και το Θεό που σε έφερε στη ζωή μας... 
εύχομαι η ζωή σου να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, να είσαι γερή, δυνατή και ανεξάρτητη, γλυκιά και συνάμμα δυναμική, να αγαπάς τους γύρω σου, τον κόσμο μας, το περιβάλλον...να συνεχίσεις να έχεις αυτές τις "κοινωνικές ευαισθησίες" που διακρίνουν όλοι και επαινούν οι δασκάλες σου στο νηπιαγωγείο...
Είμαστε πάντα εδώ για ότι χρειαστείς, να σε βοηθήσουμε όταν το χρειάζεσαι, να σε αγκαλιάσουμε, να σε κανακέψουμε, να σε προστατέψουμε......
εύχομαι να σου δώσουμε τις αρχές που θα χρειαστείς για να πορευτείς στη ζωή σου και να γίνεις ένα χρήσιμος άνθρωπος, να είσαι υπερήφανη για τους γονείς σου ... όπως είμαστε και θα είμαστε και εμείς για σένα!!
θα είμαστε πάντα δίπλα σου....ΠΑΝΤΑ
χαρούμενα γενέθλια μικρή μου πριγκίπισσα!!!
η μανούλα....

Δωράκι από την Ζέφυ!!!

Η Ζέφφυ, μας, αυτή η γλυκίτατη scrapbooker !!!!που πάντα έχει κάτι νέο να μας δείξει σχετικά με το αγαπημένο μας χόμπι, αποφάσισε για πολλούς λόγους να μας χαρήσει μερικά υπέροχα πραγματάκια!!!
ευχαριστούμε πολύ!!!

πάντα γλυκιά δημιουργική και γελαστή!!!!
φιλάκια πολλά!!!!

Δωράκι από τη Λένα

Η φιλενάδα Λένα, γιορτάζει σε μερικές μέρες τα γενέθλια του blog της και μας χαρίζει όμορφα πραγματάκια...
Λένα μου εύχομαι πάντα υπέροχες δημιουργίες να τις χαιρόμαστε κι εμείς μέσα από το blogάκι σου!!

πολλά φιλιά!!!!